Het wonderlijke Art Déco

{lang: 'nl'}

Decoratief, veelkleurig, maar vooral ook functioneel. Art Deco was vernieuwend, fris en zeer internationaal. Het was een stijl die eigenlijk tussen twee wereldoorlogen ontzettend populair was. Vooral in de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw was het van toegevoegde waarde in kunstnijverheid, architectuur en vormgeving. Vanwege de swingende stijlen werd het ook wel de Jazz Style genoemd. Art Deco vormde het gezicht van het interbellum.

Tentoonstelling
De term Art Déco komt van een tentoonstelling die in 1925 in Parijs werd gehouden. De Exposition Internationale des Art Décoratifs et Industriels Modernes belichte de nieuwe vormen in kunst, industrie en architectuur. Frankrijk had een groot aandeel in deze tentoonstelling. Franse inzendingen waren luxueus en met kostbare materialen. Amerikanen hadden een minimale bijdrage, ook omdat ze van mening waren dat vooral het ontwerp van hun steden moderne, decoratieve kunst was. Art Deco is eigenlijk een direct effect op Art Nouveau en Jugendstil. Art Deco, anders dan Art Nouveau, maakte gebruik van strakke en eenvoudige vormgeving en geometrische patronen. Plastic, glas en metaal werden langzaam materialen die als schoonheid werden beschouwd. Ook chroom, bakeliet en steen werden meer en meer toegepast. Zo ontstond de eerste moderne stijl van de 20ste eeuw. Al gauw werd deze stijl verwerkt in meubels en sieraden. Snelheid, reizen en luxe waren onderwerpen die in deze artikelen waren terug te zien.

Commerciële wereld
De wereld zat nog volop in het tijdperk van mechanisatie en industrialisering. Hierdoor ontstond er een andere opvatting van tijd en mobiliteit. Daarom is kunst uit Afrika, Japan en de Azteken ook terug te vinden in veel kunst uit het Art Deco tijdperk. De nadruk lag vaak op stilering en abstracte vormen. Strakke motieven en patronen waren volop waar te nemen. Onder invloed van het kubisme maakten rechthoekige vormen hun intrede. In Frankrijk waren Gray en Mallet-Stevens bekende Art Deco-artiesten, in Duitsland waren dat Van Der Rohe en Gropius. Frank Lloyd Wright was een Amerikaans architect die huizen ontwierp die buiten hun natuurlijke omgeving uitstaken. Langzaam namen Amerikanen de kunstvorm over en pasten het toe op verschillende gebouwen in Chicago en New York. Het Rockefeller Center, het Chrysler Building en Radio City Music Hall zijn prima voorbeelden van Art Deco.

Kort leven
Art Deco kende een kort leven. Er was een heropleving in de jaren 60 van de twintigste eeuw, waarin de hang naar decoratie bepalend was voor de modernere en expressionistische stijlen die volgden op Art Deco. Veel gebouwen in Amsterdam en Rotterdam kennen talrijke decoraties en fraaie ornamenten die nog stammen uit het Art Deco-tijdperk. De stijl verflauwde tegen het eind van de jaren 30 en langzaam verdwenen de brutale ontwerpen en de felle kleuren. Hoewel Art Deco verdween, betekende dit gelukkig niet het einde voor kunstenaars of vormgevers als De Lempicka, Lalique, Coco Chanel of Delaunay.

rockefeller center

Rockefeller Center

Romantische kunststijl inspireerde velen

{lang: 'nl'}

Dromen en verbeeldingskracht
Aan het eind van de 18e eeuw kwam een kunststijl tot bloei waarbij met name dromen centraal stonden. Ofwel: de romantische kunststijl. Hier kwam vaak de verbeeldingskracht van schilders bij kijken. Niet heel realistisch schilderen, maar juist gebruik maken van de kracht van de verbeelding om zo tot een romantisch werk te komen. Dit kwam met name tot uiting in het onderwerp waar veel romantische schilders mee aan de slag gingen, namelijk landschappen en gebeurtenissen die van historisch belang waren.

Romantische beleving
Daarbij kwam vaak een flinke dosis emotie en een betere weergave van de werkelijkheid kijken. Beleving: daar draaide het om bij de romantische kunststijl. Het gevoel was heel belangrijk en het gebeurde niet zelden dat een persoonlijke ervaring van de schilder terugkwam in het schilderij, soms geromantiseerd.

Schilders uit het buitenland
Er zijn veel bekende schilders die zich aan de stijl romantiek gewaagd hebben. Zo waren er de Engelsman John Constable met zijn ‘De Hooiwagen’, de Fransman Eugene Delacroix met zijn ‘Jong weesmeisje op het kerkhof’ en de Duitser David Friedrich, bekend van ‘De wandelaar boven de nevelen’, waarbij de romantische noot goed terug te zien is, evenals het onderwerp, namelijk het landschap. Ook de Italiaan Tommaso Minardi hield zich bezig met romantiek, zoals goed terug te zien is in zijn werk ‘Zelfportret op een zolderkamer’. Verder waren de Brit Joshua Reynolds en de Duitser Johann Heinrich Wilhelm Tischbein romantische schilders. Deze laatste schilder oogstte bekendheid met zijn werk ‘Goethe in de Campagna’.

Ook in Nederland romantische invloeden
Natuurlijk was ook in ons land de romantische invloed zichtbaar in de schilderkunst, ook al was die niet zo sterk als in bepaalde omliggende landen. Zo was daar Jan Ekels de Jonge, die zich liet inspireren door de romantische stijl. En Ary Scheffer, die de romantische boodschap ook verkondigde in zijn werk. Al deze kunstenaars brachten het publiek een heel onderscheidende manier van het beleven van kunst, namelijk met een dromerig tintje.

De wandelaar boven de nevelen -  David Friedrich

De wandelaar boven de nevelen – David Friedrich

Tags:

Renaissancekunst: leringhe ende vermaeck

{lang: 'nl'}
Wie renaissance zegt, zegt Leonardo da Vinci en Botticelli, maar ook Vondel en Hooft. Wat begon in Italië verspreidde zich over vele landen. Maar wat is die renaissance precies? In dit tekstje zal ik op enkele vragen ingaan.

Wat houdt de renaissance in?
Allereerst wil je vast weten, wat renaissance betekent. Als je weet dat dit “wedergeboorte” is, is dat gemakkelijk te begrijpen. Wedergeboorte verwijst namelijk naar de hernieuwde interesse in de klassieke oudheid. Het was een poging die oudheid te doen herleven. Deze renaissance kwam tot bloei in de veertiende en vijftiende eeuw in Italië.

Wat zijn kenmerken van de stroming?
Je moet je realiseren dat de renaissance vooral een beweging was die zich richtte op de kunst. Voor beeldhouwers was namaken van klassieke beelden in die tijd een stuk gemakkelijker dan voor bijvoorbeeld schilders. In Italië waren veel klassieke gebouwen bewaard gebleven, denk maar aan het Colosseum en het Pantheon, en deze konden mooi als voorbeeld gebruikt worden. Schilders hadden deze antieke bronnen niet.

Kunstenaars
Je hebt natuurlijk veel verschillende vormen van kunst in de renaissance. Architecten (Brunelleschi) en beeldhouwers (Michelangelo) hadden zoals gezegd voor voorbeelden voorhanden. Ook konden zij gebruik maken van een handboek dat bewaard gebleven was, de “Architectura” van Vitruvius. Schilders als Botticelli, Leonardo da Vinci, Rafael en Masaccio gebruikten voor mythologische onderwerpen in hun schilderkunst en schrijvers, zoals P.C. Hooft en Jacob Cats, vestigden hun aandacht op klassieke genres als de komedie, de tragedie en het puntdicht.

Koppeling met de hedendaagse kunst
In de renaissance hadden kunstenaars vaak een gemeenschappelijk doel: wijze lessen geven, kritiek geven of het publiek iets leren. Vaak werd het publiek een spiegel voorgehouden en daarin konden mensen zien, welke gedragingen gepast waren en welke niet. Uit de werken van Cats zijn spreekwoorden en gezegdes gekomen die wij nu nog steeds gebruiken en ook de schilderijen van Jan Steen staan vol met hedendaagse wijze lessen. Veel schilders uit die tijd zijn nog steeds een inspiratiebron voor jonge kunstenaars. Werken van Rembrandt en Vermeer hangen in diverse musea in binnen- en buitenland. Zo heeft renaissancekunst een grote invloed op onze cultuur.

Mona Lisa - Leonardo da Vinci

Mona Lisa – Leonardo da Vinci

Tags:

De weergaloze kunst van Raphaël Santi

{lang: 'nl'}
madonna-del-granduca-rafael-santi

Madonna del Granduca – Rafaël Santi

‘De Transformatie’, de ‘Verloving van Maria’, de ‘School van Athene’, de ‘Madonna del Granduca’; het zijn kunstwerken die geroemd worden om hun finesse, verhalende vorm en hun tijdloze schoonheid. Deze schilderijen zijn niet weg te denken uit onze kunsthistorie. De maker van deze wereldvermaarde werken is het wonderkind van Urbino: Rafaël.

rafael-santi

Rafaël Santi

Raphaël Santi
Deze kunstenaar is onder verschillende namen bekend. Geboren als Raffaello Sanzio, heeft hij later namen aangenomen als Rafaëllo Sanzio, Raffaello da Urbino en Raphaël Santi. Rafaël was net als zijn tijdgenoten Leonardo en Michelangelo een meester van de Italiaanse Renaissance kunst, maar zijn talent reikte verder. Hij was tevens een begaafd tekenaar en architect. Rafaël werd geboren in 1483 nabij Rome, in het dorpje Urbino. De eerste kunstzinnige stappen leert hij van zijn vader, Giovanni Santi. In 1500 vertrekt hij naar Perugia, om daar de zogenaamde ‘Grazia’ te leren. Hij blinkt uit in deze stijl. Zijn subtiele sierlijkheid en geïdealiseerde vormen zijn van grote klasse. Al gauw maakt hij zijn eerste altaarstukken. Waar andere meesters van de kunst bekend stonden als grillige karakters, blonk Rafaël uit in vriendelijkheid en charme. Velen noemden hem, in tegenstelling tot de andere Renaissance-geniën, een man van de wereld.

Moeiteloze gratie
Rafaël lijkt moeiteloos te kunnen concurreren met de sombere heroïek van Michelangelo. Rafaël is de voornaamste schilder van de Hoge Renaissance. Zijn kunst wordt door critici omschreven als lyrisch en dramatisch, met veel picturale schoonheid. Iets dat opvalt in zijn werk is dat zijn afbeeldingen een bepaalde zekerheid uitstralen. De kunstenaar twijfelde blijkbaar niet over zijn keuze van vorm.

Florance
Rafaël maakt zich rond 1506 los van de Umbrische school en richt zich op de invloed van Florance. Hij maakt afbeeldingen van de heilige familie en ook schildert hij de mooiste portretten. Hij bestudeert de ‘Sfumato’-techniek, een methode gebaseerd op schaduweffecten. IN 1508 wordt hij door de toenmalige paus naar Rome geroepen. Hier werkt hij aan fresco’s voor het Vaticaan. Zijn werk is terug te vinden in de noordelijke vleugel van het paleis. Onder andere de Stanza della Segnatura is zijn werk te bewonderen.

Meesterwerk
De Hoge Renaissance stijl werd bezield door een uitdrukking van de klassieke geest. Het werk de ‘School van Athene’ is daar een uiting van. Het wordt ook erkend als zijn meesterwerk en een volmaakte uiting van de klassieke geest. De wijsgeren op het schilderij hebben allen een symbolische waarde. Aristoteles wijst vooruit, hetgeen staat voor het aardse en het innoverende, terwijl Plato omhoog wijst en daarmee het Idee aanhaalt. De rede heeft in veel van zijn schilderijen een prominente plek. Meestal in de vorm van een persoon. Grote gebaren en strenge kleuren; op dit schilderij zegeviert de menselijke geest.

Beste van twee werelden
Rafaël geloofde sterk in de overeenstemming tussen de christelijke spiritualiteit en de antieke wereld. Als humanist hield hij van literatuur, paardrijden, wapenkunde, maar ook van dansen. Van vrouwen kon hij geen genoeg krijgen en dat uitte zich met name in het schilderen van vrouwelijke figuren, zoals de Madonna. Toch bezit hij ruim voldoende aristocratische zelfbeheersing om zijn werken elegant, stijlvol en liefdevol te houden. Zijn functie als hoofdbouwmeester van de Sint Pieter te Rome leverde een ontwerp op, wat nooit uitgevoerd werd. In 1518 koopt hij een wijngaard en stierf later, op 37-jarige leeftijd, na een kort ziekbed aldaar op Goede Vrijdag. Hij werd bijgezet in het Pantheon in Rome.

Tags: , , , , , ,

Fauvisme

{lang: 'nl'}

Het fauvisme was een kortlevende maar zeer invloedrijke stroming in de schilderkunst uit het begin van de twintigste eeuw. De stroming stelde zich actief tot doel conventies in de schilderkunst te doorbreken en zich onafhankelijk van traditie op te stellen. Zijn naam dankt de stroming aan een criticus die, bij de eerste tentoonstelling van de stroming in 1905 te Parijs, die de werken in vergelijking met traditionele stukken op fauves, wilde dieren, vond lijken.

Kenmerken van Fauvisme

Het breken met de conventies van de traditionele kunst leidde tot een aantal opvallende veranderingen. Ten eerste veranderde het kleurgebruik, vooral het gebruik van ongemengde en sterke kleuren. Ook hoefde de kleur niet langer te verwijzen naar de werkelijkheid, op het doek kon elke kleur gekozen worden. Ten tweede legden de fauvisten juist de nadruk op de vlakheid van het doek, perspectief en diepte werden niet langer nagestreefd en vooral vorm en de vormen naast elkaar bepaalden het beeld. Beide wijzigingen zorgden ervoor dat het fauvisme zich afkeerde van een natuurlijke weergave, een belangrijke ontwikkeling voor de moderne kunst.

Bekende Fauvisten

Verreweg de bekendste fauvist is Fransman Henri Matisse (1869-1954) en zijn werk Luxe, Calme et Volupté uit 1904 kan gezien worden het schakelpunt waarbij hij impressionistische techniek met een fauvistisch kleurenpalet combineert. Open Window, Collioure van Matisse is het bekendste werk uit de tentoonstelling die in 1905 het fauvisme zijn naam gaf. De stroming was overwegend Frans maar in Frankrijk gevestigde artiesten zoals de Nederlandse Kees van Dongen (1877-1968) namen ook deel. Van Dongen zijn portretten, zoals bijvoorbeeld La Gitana, bieden een mooi alternatief voor de meer gangbare landschappen en stillevens.

Fauvisme vandaag de dag

Het fauvisme als stroming brak in 1905 door en over het algemeen wordt de stroming aangeduid als op zijn hoogtepunt tussen 1898 en 1908. Vrijwel alle schilders met fauvistisch werk sloegen na verloop van tijd andere wegen in. Maar de stroming brak met het idee van het weergeven van de werkelijkheid en vanuit dit idee ontstonden al snel nieuwe stromingen. De directe opvolger als vernieuwende stroming in Parijs was het Kubisme dat een directe reactie was op het fauvisme, latere stromingen als de COBRA beweging volgen juist meer in de voetstappen van het fauvisme. De term fauvistisch voor hedendaags werk wordt vooral gebruik om te verwijzen naar het kleurgebruik: sterk, onvermengd en niet verwijzend naar de realiteit.

fauvisme

Tags: ,

Paul Sérusier: kunstschilder pur sang

{lang: 'nl'}

Kijk naar het kleine schilderijtje “Le Talisman” van de Franse kunstschilder Paul Sérusier, en je snapt meteen dat we hier te maken hebben met een grote schilder. Na adviezen van één van zijn leermeesters, de beroemde schilder Gauguin, legde hij zijn impressie van de natuur vast. Dit was het begin van een nieuwe stroming in de schilderkunst “Les Nabis”, de profeten, die uitgingen van de gedachte dat schilderen niet persé een zo natuurgetrouwe weergave van de werkelijkheid hoefde te zijn, maar eerder een representatie van de indruk, de herinnering aan die werkelijkheid. Voor degenen die het interessant vinden: in het jargon van de kunst wordt Sérusier ingedeeld bij het postimpressionisme en bij het symbolisme.

Wie was Paul Sérusier
De mens en de schilder Paul Sérusier zijn niet uit elkaar te halen. Geboren in Parijs in 1863 in een gegoede familie, blijkt al snel dat hij een uitzonderlijk talent heeft voor tekenen en schilderen. Na een korte commerciële loopbaan, kan hij er niet meer omheen dat kunst zijn passie is. Hij studeert aan de Académie Julian, waar hij bevriend raakt met een andere schilder uit zijn tijd, Maurice Denis. In 1888 exposeert Sérusier voor het eerst met zijn schilderij “Le Tisserand” en dat wordt direct een succes.
Als hij na zijn ontmoeting met Gauguin “Le Talisman” maakt, breekt hij echt door en vormt hij een eigen groep “Les Nabis” waarin het idee van bevrijding van de werkelijkheid voorop stond.

Bevrijding van de werkelijkheid

Kenmerkend voor het vroegere werk van Sérusier is dat hij, net als Gauguin, vooral gebruik maakte van primaire kleuren, schaduwen weg liet, en werkte met versimpelde lijnen. Weergave van de natuur en het gewone leven in Bretagne waren de hoofdthema’s. Als Gauguin naar Tahiti vertrekt, verandert de stijl van Sérusier dat zich vooral kenmerkt door veranderd kleurgebruik. In plaats van alleen maar primaire kleuren, gaat Sérusier na 1891 werken op een basis van grijs en het kleurgebruik blijft beperkt tot hooguit drie kleurtinten. Ook experimenteert hij met vakgenoten van Nabis met shows waarin theater en schilderkunst gecombineerd werden.

De liefde, God en de kunst

Als in 1895 zijn vriendin, de Poolse actrice en journaliste Gabriela Zapolska, hem verlaat, komt Sérusier in een diepe depressie terecht. Hij wordt daaruit gered door zijn vriend Jan Verkade die hem uitnodigt naar Beuron te komen. Hier wordt hij geïnspireerd door een nieuwe invalshoek, ontwikkeld door Desiderius Lenz, waarbij het draait om het principe dat “God alles ontworpen heeft vanuit de heilige geest volgens zijn maat, aantal en gewicht.” Deze gedachte beïvloedt Sérusier in de toepassing van kleur, beweging en verhoudingen. De denkbeelden van Lenz blijven zijn werk sterk inspireren, ook als hij zich in 1906 definitief vestigt in zijn geliefde Bretagne. In 1927 overlijdt Sérusier na een auto ongeval. Gelukkig voor ons zijn zijn werken in allerlei musea wereldwijd nog te bewonderen.

paul serusier1

paul serusier

Tags: , ,

Postimpressionisme

{lang: 'nl'}

Postimpressionisme: experimenteren met verscheidenheid
De term ‘postimpressionisme’ wordt voor het eerst gebruikt in 1886. In dat jaar werd de laatste tentoonstelling over impressionisme georganiseerd. Postimpressionisme omvat verschillende kunstvormen: synthesisme of cloisonnisme, fauvisme en neo-impressionisme. Waar de impressionisten de werkelijkheid weergaven zoals zij deze aanvoelden, gaan de neo-impressionisten nog een stap verder. Zij vinden het werk van de impressionisten te vluchtig. Deze nieuwe groep wil structuur en gevoel in hun werken leggen. De werkelijkheid wordt vervormd en hetgeen men uitbeeldt, komt niet meer overeen met de werkelijkheid.

Kenmerken van het postimpressionisme
Zoals hierboven gezegd, gaan de postimpressionisten de werkelijkheid totaal anders voorstellen. Men spreekt hier over ‘abstraheren’. Wat vooral opvalt zijn de contrasten in kleuren en vormen. Er worden verschillende diktes van verf en verfrichtingen toegepast. Koude en warme kleuren worden gecombineerd en naast mekaar gebruikt. Er wordt aan (her)structurering gedaan. Dit alles geeft aan het werk een dynamisch en levendig uitzicht.

Een paar bekende werken uit het postimpressionisme

Het cloisonnisme of synthesisme is herkenbaar aan grote vlakken die gescheiden zijn door dikke lijnen. Paul Serusier met zijn ‘Solitude’ en Paul Gaugin met ‘De Gele Christus’ zijn hier voorbeelden van.
Het fauvisme gebruikt vooral felle, niet gemengde kleuren. André Derain met ‘Pont sur le Riou’ is een minder bekende maar typische schilder van deze stroming. ‘De dans (dansende vrouwen)’ van Matisse is dan weer heel extreem. Ook Gaugin behoort tot deze stroming, zeker wat zijn latere werken uit Tahiti betreft: bijvoorbeeld ‘Arearea’ of ‘Nafea Faaipoipo’.
Het neo-impressionisme, waaronder het pointillisme (puntjes) en divisionisme (streepjes), wordt vooral vertegenwoordigd door Van Gogh. Zijn ‘Cypressen’ en ‘Sterrennacht’ zijn sprekend. Verder vermelden we graag ‘Un dimanche a la grande jatte’ en ‘Ballonvaart’ van Seurat. Ook Lautrec mag niet ontbreken in ons lijstje: ‘Madame Poupoule at Her Dressing Table’ of ‘The dancer in her dressing room’.

De invloed van postimpressionisme op andere stromingen
Talrijke andere kunstenaars lieten zich door deze stroming beïnvloeden. In België lieten de luministen zich hierdoor inspireren. Bekijk bijvoorbeeld Theo van Rysselberghe met zijn ‘Lezing door Emile Verhaeren’ en James Ensor met zijn ‘maskers’.
Het postimpressionisme mag tevens als basis genoemd worden van het modernisme, met bijvoorbeeld Picasso. Men beweert soms dat pop-art hierdoor beïnvloed zou zijn. Dit is bijvoorbeeld te merken bij Pieter Stoop.

postimpressionisme2

postimpressionisme1

Tags:

Ai Weiwei: verzet en vereniging

{lang: 'nl'}

Het werk van de Chinese kunstenaar Ai Weiwei kenmerkt zich door de manier waarop hij beeldende kunst gebruikt om zijn politieke visie naar voren te brengen. De kunstenaar houdt zich bezig met fotografie, film en beeldende kunst. Weiwei keert zicht regelmatig tegen de gevestigde orde en stelt kritische vragen over verschillende verhoudingen in onze wereld. De verhouding tussen de overheid en de burger, het westen en het oosten, het oude en het nieuwe.

Arrestatie
Weiwei is in zijn jonge jaren meerdere malen met zijn gezin verbannen naar een werkkamp in China doordat zijn vader, een schrijver en dichter, er ideeën op nahield die “een bedreiging voor het Chinese volk waren”. Weiwei heeft deze kritische houding van zijn vader overgenomen en is daardoor ook in 2011 gearresteerd voor zijn kritiek tegenover de regering van China. De aanleiding voor deze arrestatie was onder andere zijn werk over de aardbeving in Sichuan in 2008. Weiwei probeerde de werkelijke aantallen overledenen te achterhalen, een getal dat de Chinese regering liever niet prijsgaf. In zijn werk Remembrance worden de slachtoffers van deze aardbeving herdacht.

Breken met het verleden
Ai Weiwei is niet alleen kritisch tegenover zijn eigen land, hij richt zijn aandacht ook op de verhoudingen tussen China en het westen. In zijn werk Dropping a Han Dynasty Urn is Weiwei zelf te zien in een reeks foto’s waarin hij een antieke Chinese urn van meer dan 2000 jaar oud laat vallen. Waar sommigen dit zouden bestempelen als vandalisme, ziet Weiwei deze daad als beeldspraak voor de manier waarop China gebroken heeft met zijn eigen cultuur en tradities. De Chinese kunst en cultuur is volgens Weiwei verwesterd, een punt dat hij nogmaals maakt door het Coca Cola logo te schilderen op een andere antieke urn.

Vereniging
Kenmerkend aan het werk van Ai Weiwei is de manier waarop hij verschillende culturen en kunststromingen met elkaar combineert. Hij gebruikt klassieke Chinese materialen om een moderne westerse kunststijl na te bootsen. Dit maakt het werk van de kunstenaar zeer interessant omdat het de toeschouwer een beeld geeft van zowel westerse als oosterse kunst. Zijn werk staat daardoor ook niet alleen voor verzet, in wezen worden verschillende werelden door Ai Weiwei met elkaar verenigd.

Ai WeiWei

ai weiwei

ai weiwei

Tags: , , ,

De ‘primitieve’ schilderkunst van Henri Rousseau

{lang: 'nl'}

Je hoort het wel vaker, een verhaal van een schilder die tijdens zijn leven geen waardering krijgt, niet wordt begrepen en zelfs belachelijk wordt gemaakt. Het overkwam ook de Franse schilder Henri Rousseau. Pas na zijn dood kreeg de ‘prutser’ de waardering die hem toekwam. Vandaag de dag hangen Rousseau’s schilderijen in de musea van onder meer Parijs, Praag, New York, San Francisco en Sint Petersburg.

Primitief

De in mei 1844 geboren Rousseau groeide op in het Franse plaatsje Laval. Schilderen ging hij pas op latere leeftijd. De beginnende kunstenaar van 40 jaar oud, had er toen al een carrière bij het leger en de douane opzitten. Vandaar dat hij met enige spot wel ‘Le Douanier’ werd genoemd. Rousseau was een autodidact. Hij had geen een artistieke opleiding gevolgd, wat ook zijn voordelen had. Rousseau werd namelijk niet belemmerd door de tradities van de kunst, zoals die op de academies werden onderwezen. Rousseau schilderde op zijn eigen manier, wat dan weer een doorn in het oog was van menig kunstcriticus. Zijn stijl werd omschreven als ‘kinderlijk’, Rousseau zou maar wat ‘aanprutsen’. Het was destijds trouwens gebruikelijk om neer te kijken op de primitieve of naïeve stijl die Rousseau hanteerde. Later zou het officiële erkenning krijgen en werd het zelfs op de kunstacademies gedoceerd.

Postimpressionisme

De schilderijen van Rousseau behoren tot het postimpressionisme, een stroming die overigens pas sinds 1910 die naam kreeg van de Britse criticus Roger Fry. Tot deze stroming worden ook schilders als Paul Cézanne, Paul Gauguin en Vincent van Gogh gerekend. Kenmerkend voor het postimpressionisme is dat het verder gaat dan wat het oog kan zien. De werkelijkheid wordt vervormd en uit het schilderij moet gevoel spreken.

Exotisch

Rousseau schilderde voornamelijk landschappen. Vooral bekend zijn de exotische jungle schilderijen. Inspiratie hiervoor deed hij op tijdens zijn bezoeken aan de botanische tuin Jardin des plantes, en het Natuurhistorisch museum in Parijs. Zijn eerste jungle schilderij, Tijger in een tropische storm uit 1891 werd tentoongesteld in de Salon des Indépendants. Het kleurenpalet van verschillende tinten groen is opmerkelijk. ‘De Droom’ uit 1910 is zijn laatste jungle schilderij. Hier zien we een naakte vrouw (zijn voormalige maîtresse Yadwigha) liggend op een divan, in een decor vol lotusbloemen, planten, leeuwen, vogels, een olifant en slang. Zes maanden na de expositie in de Salon des Indépendants stierf Rousseau.

Marco Battaglini

{lang: 'nl'}

Marco Battaglini is een kunstenaar die woonachtig is in San Jose, Costa Rica. Hij is in 1969 geboren in het Italiaanse Verona. Battaglini studeerde af aan meerdere kunstopleidingen in Italië. Onder andere aan de Liceo Artistico di Verona, waar hij van 1983 tot 1988 op school zat en de Accademia di Belle Arti, waar hij van 1991 tot 1994 op school zat. Het is een kunstenaar die bekend staat om het combineren van Street Art, zoals we dat van Banksy kennen, én de Renaissance. Een interessante combinatie die voor prachtige werken zorgt. Wanneer je een van zijn werken ziet, weet je direct dat het van Marco Battaglini is. Zijn stijl zie je niet snel ergens anders, dit is echt kenmerkend Battaglini. Hij wil de culturele barrières opheffen, die de perceptie van de realiteit verdraaien. En als je naar zijn werken kijkt, snap je eigenlijk direct waarom.

Marco Battaglini

Kunststijl
Marco Battaglini mixt in zijn werken de moderne wereld met oude tijden. Je ziet in zijn werk veel humor, maar er zit wel altijd een duidelijke boodschap achter. Zo is in zijn werken het contrast tussen vroeger en nu heel sterk te zien. Omdat het zo niet bij elkaar past, creëert hij indrukwekkende werken, waar je lang naar blijft kijken. Denk aan een vechtend Romeins leger met op de achtergrond een muur volgespoten met graffiti. Of vrouwen uit de Renaissance vol getatoeëerd met bijvoorbeeld Marilyn Monroe plaatjes. Ook hedendaagse merken worden door hem gebruikt om het contrast met vroeger extremer weer te geven. Zo zijn er werken van vrouwen van toen, met kleding van verschillende hedendaagse merken aan.

marco battaglini

Kenmerken
Culturele barrières zien we altijd terug in het werk van Battaglini. Bijzonder is dat het op het eerste oog een logisch plaatje lijkt. Tot je beter kijkt en de verschillen tussen toen en nu je juist harder treffen. Ook het contrast tussen de schoonheden van de modellen en het misschien wat vunzige van de achtergrond is kenmerkend Battaglini. We zien prachtige vrouwen in steegjes en plekken waar je ze niet snel ziet. We zien engelen in houdingen die je niet van ze gewend bent. En al die beelden zijn typisch Marco Battaglini.

Tags: , ,