{lang: 'nl'}

Kunst is compleet subjectief. Terwijl we vaak naar kunst kijken, alsof het afgesproken is dat iets mooi, lelijk, bijzonder of indringend is, telt uiteindelijk de belevenis. Het is daarbij heel goed je te realiseren dat kunst je ook niets kan doen. Dat het je niet pakt, niets zegt. En wat een kenners er dan ook van moge vinden: je hoeft het kunstwerk dat je beschouwt niet goed te vinden.

Als je met die instelling naar een museum gaat, kun je je aandacht richten op de dingen die je echt wat doen. Je loopt voorbij aan datgene wat niet meteen een haakje in je slaat, en laat je vangen door de werken die je boeien, om wat voor reden dan ook. Neem voor die werken eens wat meer tijd. Wat is het dat je aantrekt, of juist irriteert, wat schuurt, dat je raakt? Kun je dat benoemen? En als je dat op een rijtje hebt, kun je dat dan als maatstaf gebruiken voor andere werken? Of gelden daar weer andere regels?

Zo kunst kijken, maakt kunst interessant. Het maakt het kunstwerk een discussiestuk, in plaats van een voldongen feit. En dat is heel eerlijk, want zeg nou zelf: als jij een kunstenaar was, dan zou je toch ook willen dat mensen iets vinden van je werk?