Fluxus-artiest Nam June Paik

{lang: 'nl'}

Nam June Paik (Paik Nam-june in het Koreaans) werd geboren op 20 juli 1932 in Seoul. Hij vluchtte in 1949 uit Korea weg, via Honk Kong naar de Japanse hoofdstad Tokyo. Hier studeerde hij filosofie en esthetica. Later studeerde hij muziekgeschiedenis en compositieleer in het toenmalige West-Duitsland, alwaar hij in ’57 avant-gardistische componist Karlheinz Stockhausen en in ’58 John Cage ontmoette. Vooral deze laatste componist zou veel invloed hebben op zijn latere werk. Paik kwam in Duitsland ook in contact met George Maciunas, de grondlegger van de Fluxus-beweging.

Fluxus is een kunststroming die is ontstaan in New York in het begin van de jaren 60. Het woord ‘fluxus’ komt uit het Latijn en betekent onder andere reinigende, zuiverende stroom. Maciunas gebruikte de term voor het eerst rond 1961 voor kunstmanifestaties waarbij de grenzen tussen beeldende kunst en muziek opgeheven werden. Het streven van de Fluxus-kunstenaars was kunst onder de normale mensen te brengen en in het gewone leven te integreren. Er werd geschopt tegen de door de musea en de commercie aangehangen ‘elitaire’ kunstopvattingen. Kunst en leven moesten elkaar bepalen.

Paik emigreerde in ’64 naar de VS en vestigde zich in New York. In de traditie van Fluxus hield hij vele performances waarin elektronica een grote rol speelde. Daarbij werkte hij vaak samen met Amerikaanse celliste Charlotte Moorman. In zijn latere werk verschoof Paiks’ aandacht naar het maken van installaties waarin monitoren, videospelers en televisies de hoofdrol kregen.

Bekendste werken van Paik zijn:
Media-standbeeld van Nam June Paik, Frankfurt
Hommage à John Cage (1959)
Opera Sextronique (1967)
TV-bra for Living Sculpture (1969)
Concerto for TV cello and Videotapes (1972)
TV Buddha (1974)
Requiem for the 20th Century (1997)

frank zweegers - nam june paik

Nam June Paik, Electronic Superhighway: Continental U.S., Alaska, Hawaii 1995-96, te zien in het American Art Museum. (foto: wikimedia commons)

 

Tags: ,

Russisch kunstschilder Valentin Aleksandrovitsj Serov

{lang: 'nl'}

Валентин Александрович Серов, oftewel Valentin Aleksandrovitsj Serov werd op 19 januari 1865 als zoon van componist Aleksander Serov geboren in Sint-Petersburg. Hij schilderde met name portretten, en behoorde als kunstschilder tot de stroming van de Zwervers behoorde.

Frank Zweegers - Portret van Angelo Masini, Valentin Serov 1890

Portret van Angelo Masini, Valentin Serov 1890 (bron: wikimedia commons)

Portretten in impressionistische stijl
Serov werd vooral beïnvloed door zijn leermeester Ilja Repin, zijn vriend Michail Vroebel en de kunstenaarskring van Abramtsevo. De kunstenaars in zijn omgeving waren tevens zijn favoriete modellen; zo schilderde Serov onder meer het portret van Isaak Levitan, schrijver Nikolaj Leskov en componist Nikolaj Rimski-Korsakov. Serovs impressionistische stijl was ook populair in hogere kringen. Hij schilderde zo bijvoorbeeld het portret van Russisch groothertog Pavel Aleksandrovitsj. Tegelijkertijd begon hij ook aandoenlijke tafereeltjes van vooral kleine kinderen te schilderen.

Frank Zweegers - Serov, meisje met perziken 1887

Serov, meisje met perziken 1887 (bron: wikimedia commons)

Serov na de eeuwwisseling
Zo rond 1900 ging Serov langzaam over naar een meer modernistische stijl. Zo schilderde hij de portretten van Maksim Gorki, actrice Maria Jermolajeva en beroemde bas Fjodor Sjaljapin. Hij was leraar aan de Moskouse School voor Schilderkunst, Beeldhouwkunst en Architectuur van 1897 tot 1909. Hij had hier onder meer Koeznetsov, Nikolaj Sapoenov, Koezma Petrov-Vodkin, Nikolaj Oeljanov en Konstantin Joeon onder zijn hoede.

Frank Zweegers - Portret van Ida Rubenstein, Valentin Serov 1910

Portret van Ida Rubenstein, Valentin Serov 1910 (bron: wikimedia commons)

Nadagen
Na de bloedige zondag van 9 januari 1909, verliet Serov deze Academie uit protest en richtte hij zich enkel nog op het maken van historische schilderijen. Hij stierf op 5 december 1911 en is in Moskou begraven op de Novodevitsji-begraafplaats, dat bij het Novodevitsji-klooster hoort.

Tags: , , , , , , , ,

Leven en werk van Titiaan

{lang: 'nl'}

Hij werd geboren in Pieve di Cadore, een klein dorpje in de Italiaanse Dolomieten, zo’n 190 kilometer boven Venetië, en eigenlijk heette hij Tiziano Vecelli of Vecellio. Wij kennen hem als Titiaan: één van de belangrijkste schilders van de hoogrenaissance.

Frank Zweegers - Titiaan Zelfportret

Zelfportret van Titiaan, ca. 1550-1562 (bron: wikimedia commons)

Van leerling tot de grootste schilder van Venetië
In eerste instantie was Titiaan leerling van Gentile en Giovanni Bellini. Hij werd daarnaast sterk beïnvloed door Giorgione, waarvan Titiaan enkele werken afmaakte na diens door door de pest in 1510. Nog tijdens diens leven bracht Giorgione samen met Titiaan fresco’s aan op de gevel van het Fondaco dei Tedeschi in Venetië, die helaas vrijwel volledig verloren gingen door het Venetiaanse zeeklimaat.Titiaan ging verder met het maken van fresco’s in opdracht en na Giorgiones dood, werd hij in 1516 de officiële schilder van de Republiek Venetië. Een functie die hij al eerder ambieerde. Titiaan maakte vele schilderingen in het Dogepaleis, die helaas verdwenen door brand.

Gloriedagen
In 1516 begon Titiaan aan zijn schilderij ter ere van Maria’s Hemelvaart in de Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari in Venetië. Een gigantisch werk van 6 meter 90 bij 3 meter 60 cm, dat hij twee jaar later voltooide. In 1532 kwam hij in contact met keizer Karel V, die Titiaan in de adelstand verhief en tot hofschilder benoemde. Voor het hof van Urbino maakte hij ondertussen La Bella (circa 1536) en Venus van Urbino (circa 1538). Een bezoek aan Rome inspireerde tot het maken van mythologisch werk. Hij maakte er bovendien een portret van paus Paulus III en familie. Portretten aan het keizerlijk hof in Augsburg volgden, en na de troonsafstand van Karel V ginog Titiaan werken voor Filips II van Spanje, voor wie hij vooral mythologisch, erotisch getint werk maakte.

Frank Zweegers - Titiaan Maria Hemelvaart

Maria Hemelvaart door Titiaan, 1516-1518 (bron: wikimedia commons)

Van vader op zoon
Onder zijn vele assistenten waren ook zijn twee zoons Orazio en Palma Giovane. De laatste beschreef Titiaan als een perfectionist, die vaak een schilderij maandenlang niet aanraakte, waarna hij het opnieuw zeer kritisch bekeek en dingen die hem niet aanstonden zorgvuldig verbeterde.

Titiaan ligt begraven in een grafmonument in de Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari in Venetië.

Tags: , , , , ,

Het leven van avantgardistisch kunstenaar Alexander Porfyrovitsch Archipenko

{lang: 'nl'}

In het Oekraïens heet hij Олександр Порфирович Apхипенко, ook wel bekend onder de namen Olexandr, Oleksandr, Aleksandr of Alexander. Archipenko was een Oekraïens-Amerikaanse avant-gardistische kunstenaar, beeldhouwer en grafisch ontwerper. Geboren in Kiev op 30 mei 1887 als zoon van Porfiry Antonowitsch Archipenko en Poroskowia Wassiliewna Machowa Archipenko, gestorven op 25 februari 1964 in New York.

Kiev en Parijs: kubisten
Archipenko begint zijn kunst-carrière in Kiev waar hij aan het begin van de vorige eeuw schilder- en beeldhouwkunst aan de kunstacademie (de KKHU) studeert. Na een korte stage verhuist hij in 1906 naar Moskou, en drie jaar later naar Parijs, waar hij zijn kunstopleiding eigenhandig in het Louvre voltooit. Hij betrekt een eigen studio in de Parijse wijk Montmartre en stelt werk tentoon in de Salon des Indépendants XXVI, naast werken van onder meer Picasso, met wie hij later persoonlijk kennis zal maken. In 1912 sluit hij zich aan bij de kubistisch georiënteerde kunstenaarsgroepering Section d’Or, met onder anderen Marcel Duchamp en Juan Gris, en van 1912 tot 1914 geeft hij les aan zijn eigen kunstacademie in Parijs.

Frank Zweegers - Haarkammende vrouw door Alexander Archipenko

Haarkammende Vrouw – Alexander Archipenko, 1914 (Bron: wiki commons)

De wereld over
In 1913 wordt Archipenko uitgenodigd voor de Armory Show in New York. Vele internationale exposities volgen in onder meer Praag, Halle, Rome, Brussel. Ook in Rotterdam, Den Haag en Amsterdam wordt werk van hem tentoongesteld. In 1920 neemt Archipenko deel aan de Twaalfde Biënnale van Venetië en de laatste kubistische groepsexpositie tijdens de Salon des Indépendants. Een jaar later verhuist hij naar Berlijn, huwt er de beeldhouwster Angelica Schmitz en in 1923 emigreert het paar naar de Verenigde Staten. Zij vestigen zich er in New York, waar Archipenko een kunstopleiding opent.

Verenigde Staten
Een jaar later geeft Archipenko les aan de zomeracademie van Woodstock – toen nog geen hippiewalhalla – en in 1929 verkrijgt hij de Amerikaanse nationaliteit. Hij exposeert op vele plaatsen in de Verenigde Staten, verhuist meerdere malen, doceert aan verschillende opleidingsinstituten en belandt in 1937 in Chicago. Op uitnodiging van László Moholy-Nagy doceert hij er aan het New Bauhaus Chicago. Nog meer omzwervingen zullen volgen, maar uiteindelijk komen Alexander en Angelica in 1939 terug in New York, waar zij zullen blijven tot hun dood.

Tags: , , , , , , ,

Kunstenaars in de spotlight

{lang: 'nl'}

De komende tijd op Frank Zweegers Art: Kunstenaars in de spotlight. Elke keer een andere kunstenaar met een eigen techniek, of uit een bijzondere periode of stroming. We bekijken wat de kunstenaar bijzonder maakt, wat zijn of haar belangrijkste werken zijn en waar de kunstenaar staat in de tijd en ten opzichte van tijdgenoten of geestverwanten.

Tags: , ,

Madame Tutli-Putli

{lang: 'nl'}

Animatie is een bijzonder medium. Niet zelden kom je een geanimeerd filmpje tegen dat je raakt, op wat voor manier dan ook. Al is het maar in het hele kleine. Animatie raakt aan onze kinderlijke verlangens om leven te blazen in levenloze dingen. Een verlangen dat in een heel enkel geval ook echt wordt bevredigd: dan overstijgt een animatie de ontroering en de schoonheid, en is er ruimte voor pure magie. En precies dat is het geval bij Madame Tutli-Putli. Nota bene uit 2007 (wat heb ik gemist?) en gemaakt in Canada. En wat het dan precies is? Het zit hem denk ik in de ogen – zo realistisch dat het helemaal hartstikke echt wordt. Prachtig. Oja, en wat humor en vertelling betreft, zit het ook meer dan prima. Ik ben te veel aan het vertellen; je moet het met eigen ogen zien. En dat doe je hier. Zoals de Canadezen plegen te zeggen: Sit back and enjoy!
 

Tags: , , ,

Video: Acryl

{lang: 'nl'}

Acrylverf of polymeerverf is een sneldrogende verf die bestaat uit een emulsie van kleurend pigment met een bindmiddel van kunststof polymeerhars uit de acrylgroep.” Aldus Wikipedia.

Veel mensen zullen er wel eens mee gewerkt hebben, aangezien je er zeer veel kanten mee op kan. Hoeveel kanten? Kijk maar:

 

Terug naar de (klei)tijd

{lang: 'nl'}

Natuurlijk worden er nog steeds prachtige kunstwerken gemaakt van klei en aardewerk, maar het is toch een kunstvorm die zijn oorsprong vond in de oudheid. Zie hier een aantal mooie werken, oud en nieuw

 

 

Kunstenaars van de Nieuw Amsterdam

{lang: 'nl'}

Toegepaste kunst. Klinkt dat vies? Vroeger in elk geval niet. Kunstenaars werden bijvoorbeeld ingezet om hoekstenen van beursgebouwen te verfraaien, of om de muren van vakbondsgebouwen van luister te voorzien. Glas in lood in opdracht, met leuzen en strijdkreten. Dat soort werk! En dan niet één kunstenaar die eens wat maakt voor de mensen. Nee, gebouwen werden als Gesammtkunstwerk door vele kunstenaars verrijkt. En zij op hun beurt kregen daar natuurlijk ook hun brood door op de plank.

Toen de Nieuw Amsterdam in 1936 en 1937 werd gebouwd voor de Holland-Amerika Lijn (HAL), droegen er welgeteld één-en-zestig kunstenaars bij aan de inrichting en verfraaiing van het passagiersschip. Van handgeknoopte tapijten tot beeldhouwwerken, van schilderijen tot glas-in-lood, houtsculpturen en plafondreliëfs. Namen die nu op Amsterdamse straatbordjes staan. Zo maakte Henri Polak een tapijt voor de toeristenklasse lounge, en Piet worm decoraties voor de speelkamer.

Naast vele ruimtes die Hendrik Wijdeveld ontwierp en inrichtte, maakte hij ook het bijltje waarmee Koningin Wilhelmina de Nieuw Amsterdam te water liet. Wat een heerlijk decadent gevoel voor stijl is dat.

Frank Zweegers vraagt zich mijmerend af wanneer hij met zestig andere kunstenaars eens een schip mag inrichten. Hoe zou dat er in deze tijd uitzien? Zouden we daar subsidie voor krijgen..?
 
 

frank-zweegers-nieuw-amsterdam-door-w-j-hoedervanger

De Nieuw Amsterdam, geschilderd door W.J. Hoendervanger (bron: wikipedia)

Tags: , , , , ,

Kunstig zoekplaatje

{lang: 'nl'}
frank-zweegers-breughel-spreekwoorden

Pieter Breughel: De Nederlandse Spreekwoorden (bron: Google Art Project)

Kennen we hem? Ja, Breughel natuurlijk wel! Maar deze prachtige plaat ook? Honderdzestien Vlaams/Nederlandse spreekwoorden staan er op afgebeeld. Uiteraard spreekwoorden die courant waren in de zestiende eeuw, waarvan vele inmiddels uitgestorven. En toch zijn er ook die we nu nog gebruiken. Wat dacht je van “tot de tanden gewapend zijn” of “veel geschreeuw en weinig wol”?

Welke spreekwoorden herken jij nog meer in de plaat? Laat het weten in de reacties!

Tags: , ,